دیگر جا نیست

قلبت پر از اندوه است .

عجب سوتی دادم .

من بیست و چهار سالم شده ، اون وقت مثل خنگ ها شمع بیست و سه گذاشتم D:

به قول نیکی عجب اعتماد به نفسی !!!!

قبول ! اشتباهی خریدم :)

چشم به هم زدم شد بیست و چهار سالم .

واقعاً زود می گذره ها ! این یک سال اخیر مخصوصاً مثل برق گذشت . انگاری همین چند روز پیش بود که تولیا ( تنها دوست فنلاندیم در اینجا ) رو دعوت کردم خونه . همه هنرم رو جمع کردم و ته چین با مرغ درست کردم . دو برش پای زردآلو هم خریده بودم به جای کیک . یک شمع زپرتی هم گذاشتم روش و فوت کردم . دو نفری تولد بازی کردیم .

امسال فکر کردم شاید بد نباشه یک تغییری برای خودم ایجاد کنم . هفت نفر از دوستام ، که با پنج نفرشون همکلاسی هستم روبرای دیشب دعوت کردم خونه . از صبحش هم حسابی سرم شلوغ بود که برم خرید کنم و برای ساعت شش بعدازظهر آماده بشم . دانشگاه هم که تعطیل و خلاص . از این هفت نفر دوتاشون ایرانی بودن . مریم به جای کیکم یک پای سیب خوشمزه درست کرده بود که حسابی چسبید . من هم تدارک پاستا با مرغ و قارچ ، سالاد ، شراب و یه عالمه هله هوله دیگه دیده بودم .

بچه ها اومدن و تا نیمه شب اینجا بودن . کادوهای خوشگلی هم گرفتم و مثل دوستم که سورپرایزش کردم ، دیشب خودم سورپرایز شدم و حتی اگر فکر هم می کردم ، این راه برای غافلگیری به ذهنم نمی رسید .

تولیا ساعت نه شب اومد . کار داشت و زودتر نمی تونست بیاد . وقتی که اومد دست هاش پشت سرش بودن . فکر کردم خب حتماً کادویی دستشه دیگه . ولی دو تا کادو داشت و گفت که یکیش از طرف خودمه ، یکی دیگه از طرف خانوادت !!!!!!!!!

هر چی نگاهش کردم ، هیچ ربطی بین مامان و بابام و تولیا ندیدم !!!

راستش شکه شده بودم و نمی فهمیدم چی میگه . کادو رو باز کردم و کلی خندیدم . یک گوشی نوکیا بود از طرف مامان و بابام ، با وساطت نیکی که با تولیا هماهنگ کرده بود برای رسوندنش به من . و خنده دارش این بود که تابستون که تهران بودم ، بابام همش می گفت : این گوشی که الآن داری رو عوض کن . چیه اون گوشه اش شکسته !

منم می گفتم : نه ! همین خوبه . فعلاً کار می کنه . می خوام چه کار !

خلاصه برام گوشی خریده بودن . از تولیا هم وقتی جریان رو پرسیدم گفت که نیکی از روی فلیکر بهش ایمیل زده و بسته رو به آدرس اون فرستاده بودن.

خانوادگی استادیم تو غافلگیر کردن :) مرسی از همتون . بوس . جای خیلی ها رو هم خالی کردم دیشب .

از مهناز ، ساناز ، دوست خوبم هم که بهم تلفن زدن ممنون .

از بقیه دوستام هم که با ایمیل زدن یا تو اورکات بهم تبریک گفتن ، خیلی ممنونم .

و یک عکس از تولد دو سالگیم .

نیکی هم تبریکش خیلی من رو تحت تاثیرقرار داد . یاد کزت افتادم . هاهاهاها . یادش بخیر واقعاً اون روزها !

تب داشتم . مامانم بیدارم کرد . گفت : پاشو بریم دکتر . خیلی داغی . چشم ها رو دوباره بستم .
از پله ها که رفتم پایین ، همه جا شلوغ پلوغ بود . انگاری زلزله شده بود . من سالم بودم . داغ هم نبودم . شلوغ بود . تو یک خرابه بودیم . همه هم بودن . خرابه که نه ! بیشتر شبیه یک ساختمان نیمه تمام بود . همه دیوارهاش بلوک های سیمانی بودن . رو پله ها هم آجر بود . نیکی کجا بود ؟ باز زلزله شد این دختر غیبش زد ! مامانم داد زد : پس این مهمون کی می یاد ؟
گفتم : می یاد ! گفته داره حرکت می کنه . دیگ های غذا روی آتیش بودن . یک گوسفند هم سر بریده بودن . حالم بهم خورد از کله بریده . همش یک نفر مهمون داریم ! این همه غذا ؟! همه جا خاکی بود . زلزله شده بود ولی همه سالم بودن . نیکی کو ؟
میرم رو پشت بوم ببینم خبری هست یا نه ؟
از پله های مرمری رفتم بالا . سرد بودن . جورابام کو ؟ همه جا بیابون بود . برهوت . چرا یکی خونه اش رو اینجا داشت می ساخت ؟ هیچ خبری هم از مهمون نبود . بیابون و برهوت . رفتم پایین . از پنجره ، خیابون رو نگاه کردم . چقدر ماشین . عجب ترافیکی بود . عید شده بود ؟ کجا میرن این همه ماشین ؟! فوتبال بود ؟!
نیکی کجا رفته بود ؟
مامانم از ته چاه داد زد : مانا ! مهمون چی شد ؟ غذا رو چکار کنم ؟
نمی دونم چرا جدیداً خط ها بد شدن . حرف که می زنیم صدا خیلی دوره !
می یاد مامان . گفته تو راهه .
باید می رفتم مدرسه . کلاس اول . اسم معلممون یادم نمی یاد . ولی خیلی لاغر بود . مهناز هم بود ! ولی من که از کلاس چهارم با مهناز دوست شدم ! اون تو مشهد چکار می کنه !
از مدرسه با هواپیما رفتم خونه . پله ها رو تند تند رفتم بالا . بابام تلوزیون تماشا می کرد . مامانم گفت : کاش خونه ات یک آشپز خونه درست حسابی داشت . اینطوری همه جا بوی غذا نمی گرفت .
تلفن .
Oui , alo .
Salut , ça va ?
Salut , ça va , et toi ?
Bien , merci . Ecoute ! Demain on va voter contre la grève . Tu viens avec nous ? C’ eat énervat .
Je ne sais pas , peut être . Je t’ appelle . Ciao .
Ciao .
مامانم : کی بود ؟ مهمون بود ؟ کی می یاد ؟
نه . تولیا بود .
خب یه زنگ بزن ببین کجاست !
تلفن نداره . تو راهه حتماً . من میرم سبزی بخرم . هوس کردم . نیکی هم دوست داره . راستی ، نیکی کو ؟
با آسانسور رفتم پایین . پول یادم رفت ببرم . حسین آقا گفت عیبی نداره . بعداً بیار . به جاش سبزی خشک بهت میدم . تو راه مهناز رو دیدم . گفت بریم پایتخت لپ تاپ بخرم .
من مهمون دارم .
زود بر می گردیم .
تا پایتخت رو با مترو رفتیم . چقدر شلوغ بود . تو مغازه که بودیم یه ایمیل اومد . ناشناس . پاکش کردم .
سر راه چند تا عکس از برج ایفل گرفتم . تو غروب قشنگ بود . خوب شد اون دفعه با نیکی چند تا عکس اینجا گرفتیم .
موبایلم . مامانمه . مانا . کجایی ؟!
الآن می یام . یک کلاس دارم . زود بر می گردم . هنوز نیومده که ؟
نه ! من می خواستم از تو بپرسم .
وقتی گفته ، حتماً می یاد .
سر کلاس موسیو دوپوتو یک غزل حافظ داد رو یکی از کرال های باخ .
بخونید .
مگه میشد ؟ همه می خوندن ! من چرا نمی تونستم .
گفتم که . آفتاب بود ، ولی رعد و برق میزد . بارون گرفت . تا برسم خونه خیس خیس بودم . یک قهوه داغ چقدر می چسبه . نیکی خیلی دوست داره . مخصوصاً رو بالکن خونه روبه رویی .
دنگ ! دنگ ! دنگ !
یکشنبه شد باز . حتماً فردا هم دوشنبه است .
چقدر کمرم درد می کنه . بس که مبله بد بود . با هر نفسی که می کشم ، تیر می کشه .
الو ! الو ! صدا نمی یاد !!!
خب ! حتماً نمی یاد دیگه .
................................
بیدار شدم .

خطر خطر !!!

دیروز یک خطر بزرگ از بیخ گوشم رد شد .

داشتم با عجله راه می رفتم ( نمی دونم چرا !!!! ) که یک دفعه پام رفت روی یک کاغذ تبلیغاتی که خیس هم بود . لیز خوردم و داشتم می خوردم زمین . امداد الهی بود ، دستی از غیب اومد یا معجزه شد رو نمی دونم ! فقط اینکه نمی دونم چطوری خودمو جمع و جور کردم . البته حتماً قیافه ام خیلی خنده دار شده بود با اون همه پیچ و تابی که برای زمین نخوردن به خودم دادم ! ولی بهتر از این بود که این اتفاق می افتاد . ازاون مدل هایی هم بود که اگه اتفاق می افتاد ، بیچاره می شدم .

حالا خنده دارش اینه که یک پیرمرد با عصا نزدیکم بود و بعد که اونو دیدم ، خدا روبیشتر شکر کردم که این اتفاق نیفتاد . چون حتماً اون هم یه چیزیش میشد و حالا خر بیار و باقالی بار کن !!!!

از هدیه دادن خیلی لذت می برم و همیشه خودم بیشتر از کسی که هدیه رو می گیره ، هیجان دارم .

حدود ده روز پیش تولد یکی از دوستان نسبتاً جدیدمون بود که تهران زندگی می کنه . روز تولدش باهاش چت کردم و بهش تبریک گفتم . دو ، سه روز بعد برای پیغام گذاشته بود و از عکس های اخیرم در فلیکر تعریف کرده بود . باهاش حرف زدم و نظرش رو راجع به آخرین عکسی که گذاشته بودم گفت و اینکه خیلی ازش خوشش می یاد . من هم از تعریف هاش جو گیر شدم و همونجا گفتم : این عکس باشه کادوی تولدت از طرف من . فقط هر وقت دیدمت ( که نمی دونم کی میشه !!! ) بهت می دمش .

بعد از خداحافظی سریع موضوع رو به نیکی گفتم و طی یک حرکت دست جمعی و خانوادگی ، عکس مورد نظر در ابعاد سی در چهل چاپ و آماده شد .

عکس از من بود ، همکاری و فرستادنش به عکاسی در تهران از نیکی بود و گرفتن عکس آماده در تهران از مامانم . با هزار کلک و خالی بندی هم دوست مورد نظر رو فرستادم بره خونه ما و بسته ای رو که مثلاً باید برسونه دست یکی از دوستان مشترکمون ، از مامانم بگیره

بعد مامانم زنگ زد و گفت که کلی سورپرایز شده بود . من هم از این طرف کلی هیجان داشتم که چی میشه و عکس العملش چطوری میشه :)

این هم از کادوی تولد دوستمون . مامانم می گفت که بابام هم از عکسه خیلی خوشش اومده و سفارش داده برای خودشون هم چاپ کنن

از همه دست اندر کاران عزیز (نیکی و مامانم )تشکر می کنم .

من سردمه . هوا خیلی سرد شده . نمی دونم ! شاید هم من سرمایی هستم ولی سردمه . الآن چهار درجه زیر صفره . البته روز ها به دو یا سه درجه بالای صفر هم میرسه ، ولی الآن سرده . شوفاژها روشن هستن ، لباس بیشتر از حد معمول پوشیدم ، ولی باز هم سردمه . باد هم می یاد . دیشب که رفته بودم بیرون ، هم موقع رفتن و هم موقع برگشتن یخ کردم .

فکر می کنم دلیل دیگه سرد بودن خونه ، قدیمی بودنش باشه .

احساس می کنم رفتم قطب .

سرررررررررررررددددممممممه .

اینجا فرانسه است و ما در اعتصاب هستیم .

من که نه ! منظورم اینجایی هاست . اونم همه که نه ! یک عده ای . اونایی هم که تو اعتصاب هستن تکلیفشون هنوز معلوم نیست . ما هم تکلیفمون معلوم نیست ، چون دانشگاه ما هم تعطیل شده . بنا به روایاتی ، تا چهارشنبه دیگه هم هیچ کلاسی برگزار نمیشه .

خلاصه روزگار جالبیه .

امروز خیلی هوس کردم موزیک فیلم " دلشدگان " رو گوش بدم و خوشبختانه داشتمش .

این قسمتش عجیب بهم چسبید .

اواخر آوریل امسال ، یا روزهای اول اردیبهشت بود که درخت قشنگ پر از گلی توجهم رو به خودش جلب کرد . این درخت بزرگ و پر از گلهای صورتی بود . کلی از گل هاش هم روی زمین ریخته بودن ، چون باد می اومد . سایه زیرش هم با وجود آفتاب ، بسیار دلپذیر بود . این درخت تو محوطه دانشگاهمونه . اون روزها با دیدن گل هاش ایده ای به ذهنم رسید که انجامش دادم و تموم شد .

امسال پاییز رو می بینم و توجهم به رنگ ها و طرح های قشنگش جلب میشه . درخت پر از گل هم پاییزی شده . همه برگ هاش ریختن روی زمین . هیچ سایه ای نداره و از لابه لای شاخه هاش آسمون رو میشه دید . به خاطر نبودن برگ و گل ، ابهتش هم کم شده . ولی هنوز قشنگه . حداقل برای من که خیلی قشنگ و خاطره انگیزه .

این هم عکس های بهاری و پاییزی درخت قشنگم .

زانوی عزیزم همچنان درد می کنه :)

نمی دونم زانو بندم کجاست ! فکر نمی کنم اصلاً با خودم آورده باشمش :D

خلاصه پیر شدم فکر کنم ;)

..........................

امروز دیگه کاپشنم رو از چمدون لباس های زمستونی در آوردم . البته هنوز پاییزه ولی کاپشن لازم شدم امروز . با دوستم برای خرید می رفتیم بیرون . معمولاً شنبه ها با هم میریم یه جای دیگه غیر از مرکز شهر و تا اونجا نیم ساعتی پیاده روی داریم . اتوبوس هم مستقیم میره به اونجا ، ولی ما ترجیح میدیم که پیاده بریم . من که راهش رو خیلی دوست دارم . از روی پل رد میشیم و میریم اونطرف رودخونه و این پل هم از وسط یک پارک رد میشه . خلاصه که هر دفعه طبیعتش یک رنگه و نمیشه گفت کدوم دفعه قشنگتره . امروز هم باد می اومد ، هم بارون ریز . آسمون هم ابری بود .

کاپشن رو پوشیدم ، کلاهش رو هم گذاشتن سرم و برای اینکه به خاطر باد مرتب دستم بهش نباشه ، بند های دو طرفش رو بستم زیر چونم . شده بودم مثل اسکیموها . البته بیشتر این پوشش به خاطر این بود که مریضیم تشدید نشه .

رفتم دیدم مریم هم مثل من پوشیده :) کاپشن و کلاه . با زنبیل خریدمون قدم زنان رفتیم و برگشتیم . امروز به خاطر بارون دوربینم رو نبرده بودم و کلی حسرت خوردم بس که همه چیز قشنگ بود و به خاطر بارون زیباییش چند برابر شده بود و البته روز خوش مریم هم بود که من بی دوربین بودم . چون معمولاً اگه چیزی ببینم انقدرمعطل می کنم برای عکس گرفتن که اعصابش حسابی خرد میشه .

اصلاً یادم رفت چی می خواستم بگم که این همه مقدمه چینی کردم :D

مهم نیست . شد ثبت خاطره یک روز بارونی و قشنگ .

دیروز و دیشب باید از قشنگترین روزها و شب هام میشدن . یعنی میشد که بشن . قرار بود که بشن . ولی از اونجایی که همیشه اونطوری که دوست داریم همه چیز پیش نمیره ، تبدیل به یکی از غمگین ترین ، تنهاترین و سردترین روزها و شب های زندگیم شدن . چه می دونم . شنیده بودم که اگه چیزی رو واقعاً از ته دل بخوای ، بهش می رسی . حالا شاید این هم حرف بیخودی بوده ولی نمی دونم دیگه چه کنم .

انقدر که از ته دلم خواستم ، دلم سوراخ شده به خدا :)

دوست دارم آدم های زیبا رو نگاه کنم . زیبایی های طبیعی و بی ادعا . برای اینکه خیلی هم معذب نباشن ، دزدکی نگاه می کنم . گاهی خودم از این کارم خندم میگیره که چه اصراری به نگاه کردنشون دارم . دوست دارم تک تک اجزای صورتشون رو با دقت نگاه کنم و به ذهنم بسپرم . شاید یک مرض باشه ، ولی من دوست دارم . بعضی وقت ها هم فکر می کنم که بیچاره ها چه عذابی می کشن وقتی یکی مثل من همش نگاهشون کنه . برای همین میشه که میرم تو کار یواشکی نگاه کردن :)

بعضی وقت ها هم طاقت نمی یارم و میرم بهشون میگم که شما خیلی زیبا هستین .

جالبه که بعضی هاشون نمی دونن که واقعاً زیبا هستن و وقتی بهشون میگم برای چند لحظه میرن تو فکر .

یکی از این تجربه ها دختر خاله مامانم بود که خانم جا افتاده ایه وبه خاطر گذر زمان و از دست دادن عزیزانی ، چهره شکسته ای داره . ولی با این حال انقدر قیافه خوب و ساده ای داره که من یکی از نگاه کردنش سیر نمی شدم . آخر سر هم در یک مجلس ختم ، موقع خداحافظی طاقت نیاوردم و بهش گفتم : شما یکی از زیباترین زن هایی هستین که من تا بحال دیدم .

بنده خدا شکه شده بود . حتماً با خودش گفته این دیوونه است که بعد از چند ساعت گریه و با لباس و مشکی و بدون هیچ آرایشی به من میگه زیبا .

این هم از این .

تمرکز ، تمرکز ، تمرکز .

تمرکز چیزیه که شدیداً بهش احتیاج دارم . چیزیه که اصلاً ندارم . هرکاری هم که به ذهنم رسیده ، برای بدست آوردنش انجام دادم ، ولی فایده نداشته . ذهنم هر جایی که دلش بخواد میره . مثلاً نمی تونم روی چیزی که می خونم تمرکز کنم . می خونم ، ولی توی ذهنم چیزی نمی مونه ، چون موقع خوندم متمرکز نیستم .

این حس خیلی اذیتم می کنه و اصلاً خوب نیست . کسی راه حلی سراغ داره ؟

................................................

دیروز ، شنبه ، با دوست فنلاندیم قرار گذاشتیم و رفتیم شهر " نانسی " . نانسی یکی از شهرهای استان " لورن " است . این شهر از لحاظ قدمت شهر نشینی در این استان ، قدیمی ترین شهر است و و از لحاظ جمعیت دومین شهر همین استان ، بعد از " متز " است .

قشنگ بود و برای یک مسافرت یک روزه ، تجربه ای خوب .

یک هفته از تعطیلات آموزشی اینجا گذشت . اینجا تا دوشنبه دیگه تعطیله . امروز هم که اول نوامبر بود و تعطیلی رسمی . صبح برای اینکه تا لنگ ظهر نخوابم ، ساعت هشت و نیم رفتم بیرون . رفتن به ایستگاه قطار و گرفتن چیزی از دوستی که ساعت نه و نیم می رفت پاریس ، بهانه خوبی بود .

وقتی که می رفتم بیرون دمای هوا سه درجه بالا صفر بود و پر از مه . سرد بود و باد هم این سرما رو تشدید می کرد . موقع برگشتن هم کلی عکس از کوچه های خالی و بدون آدم روزهای تعطیل گرفتم ، به عنوان یادگاری از روزهای زندگی اینجا .

عصر هم هوس بستنی کردم :)

با دوستم رفتیم بیرون و تو سرما بستنی خوردیم . من که خیلی کیف کردم و کلاً بستنی تو سرما رو بیشتر دوست دارم .

بعد هم یکی دیگه از دوستام اومد پیشم با یک ظرف آش رشته :)))

آش رو هم یکی دیگه پخته بوده و برای دوست من آورده بود . اون هم اومد تا با هم بخوریم . خلاصه حسابی چسبید و بسیار از آشپز ممنونیم .

پائیز اینجا خیلی قشنگه . پارسال انقدر گیج و ویج بودم که هیچی ندیدم و لذتی که الآن از زیبایی ها می برم رو نبردم . همش دوربینم همراهمه که مبادا صحنه قشنگی رو از دست بدم . زندگی هنوز هم زیباست .

...........................................

فکر می کنم هر وقت کاملاً یاد بگیرم که لحظه های حالم رو زندگی کنم و ازشون استفاده کامل بکنم و لذت ببرم ، می تونم بگم که تازه زندگی کردن رو یاد گرفتم . دارم تمرین می کنم . البته سخته ها !! چون معمولاً خیلی در گذشته یا به خیال آینده می چرخم .نمیگم بده ، چون خودم هم خیلی فکر کردن به هر دو رو دوست دارم و هر دو انگیزه هایی برای زندگی رو بهم میدن . ولی نه اینکه همش در حسرت این دو باشم !!! این خوب نیست و باید تغییرش داد .