همخانه جدیدم گاهی مرا می ترساند .
هنوز به حضورش عادت نکرده ام . همان جای همیشگیش می ایستد و نگاهم می کند . هر جا که می روم .
اما هنوز حضورش گاهی مرا می ترساند .
ولی فکر میکنم اون ، با نگاه نافذش ،مرا راحت پذیرفته و تمام مدت ، هشیارانه حرکات مرا زیر نظر دارد .
حسن این همخانه این است که می تواند همیشه و همه جا همراهم باشد .
همه چیز را به من سپرده است.
اما طول می کشد تا بعد از مدت ها ، به حضور همخانه ام عادت کنم !